دستگاه XRF یا «فلورسانس پرتو ایکس» ترکیب عناصر فلزی را بدون بریدن زیور بررسی میکند و میتواند برای ارزیابی اولیهٔ عیار طلا بسیار مفید باشد. با این حال، نتیجهٔ آن عمدتاً از لایههای نزدیک به سطح به دست میآید. بنابراین عددی که روی نمایشگر دیده میشود، همیشه ترکیب تمام حجم انگشتر، زنجیر یا دستبند را نشان نمیدهد. این تفاوت در قطعات آبکاریشده اهمیت بیشتری دارد. برای مثال، اگر روی آلیاژی با عیار پایینتر لایهای از طلای پرعیار قرار گرفته باشد، نتیجهٔ اندازهگیری ممکن است بالاتر از عیار فلز زیرِ روکش دیده شود. آزمایشگاه GIA نمونهای را گزارش کرده که بخش زیرین آن ۱۰ عیار و روکش آن ۱۸ عیار بوده است. پس یک عدد ظاهراً مناسب، بهتنهایی ثابت نمیکند قطعه در تمام بخشها همان عیار را دارد. محل اندازهگیری نیز مهم است. XRF بخش کوچکی از سطح را میسنجد؛ اگر زیور چند جزء با ترکیب متفاوت داشته باشد، نتیجهٔ یک نقطه نمایندهٔ همهٔ اجزا نخواهد بود. شکل و پرداخت سطح هم میتواند بر دقت اثر بگذارد. در بررسی تخصصی، باید مشخص باشد دستگاه روی کدام قسمت قرار گرفته و آیا شرایط اندازهگیری برای آن قطعه مناسب بوده است. این محدودیتها به معنای بیفایده بودن XRF نیست. برای قطعهای با آلیاژ یکنواخت، سطح مناسب و دستگاهی که درست تنظیم شده باشد، این روش اطلاعات ارزشمندی میدهد. مسئله، تفسیر نتیجه در کنار وضعیت ظاهری، نشانههای روکش یا تعمیر، و مشخصات ثبتشدهٔ زیور است. اگر هنگام خرید قطعهای گرانقیمت میان عیار اعلامشده و نتیجهٔ آزمایش اختلافی دیدید، از فروشنده بخواهید محل و شرایط آزمون را توضیح دهد و بررسی مستقل انجام شود. تشخیص قطعی در موارد پیچیده ممکن است به روشهای تکمیلی نیاز داشته باشد؛ بعضی از این روشها نمونهبرداری میخواهند و باید با اطلاع و رضایت صاحب زیور انجام شوند.