طلای توپر و توخالی

دو گوشواره یا النگوی طلا می‌توانند اندازه و ظاهر مشابهی داشته باشند، اما وزنشان متفاوت باشد. یکی از دلایل این تفاوت، توپر یا توخالی بودن بدنه است. در زیور توخالی، بخشی از فضای داخلی خالی است؛ بنابراین، برای ایجاد حجمی مشابه، مقدار کمتری فلز به کار می‌رود و قطعه سبک‌تر می‌شود. توخالی بودن، به‌خودی‌خود به معنی تقلبی بودن طلا یا پایین‌تر بودن عیار نیست. دو زیور می‌توانند هر دو ۱۸ عیار باشند، اما یکی بدنهٔ توپر و دیگری بدنهٔ توخالی داشته باشد. عیار، نسبت طلای موجود در آلیاژ را بیان می‌کند؛ توپر یا توخالی بودن، به ساختار بدنه مربوط است. مزیت مهم ساختار توخالی، امکان داشتن زیورهای حجیم با وزن کمتر است. برای مثال، گوشوارهٔ حلقه‌ای بزرگ می‌تواند ظاهر چشمگیری داشته باشد، بدون اینکه به‌اندازهٔ نمونهٔ توپر سنگین شود. به همین دلیل، این ساختار در گوشواره‌ها و النگوها رایج است و می‌تواند برای کسانی که زیور سبک‌تر می‌پسندند، جذاب باشد. در مقابل، باید مراقب فشار و ضربه‌ای بود که ممکن است باعث فرورفتگی بدنه شود. ترمیم فرورفتگی در قطعات توخالی می‌تواند دشوار باشد و به بررسی تعمیرکار باتجربه نیاز دارد. بعضی آسیب‌ها قابل‌ترمیم‌اند، اما نمی‌توان برای همهٔ قطعات و همهٔ فرورفتگی‌ها نتیجهٔ یکسانی انتظار داشت؛ پیش از تعمیر، وضعیت همان زیور باید بررسی شود. هنگام انتخاب، علاوه بر اندازه و طرح، وزن دقیق، عیار و توپر یا توخالی بودن بدنه را بپرسید. برای استفادهٔ روزمره، میزان برخورد زیور با وسایل و فعالیت‌های خود را هم در نظر بگیرید. قطعات را جداگانه در پوشش نرم نگه دارید و پیش از ورزش یا خواب کنار بگذارید تا کمتر در معرض فشار و کشیدگی قرار بگیرند.