آیا آهنربا برای تشخیص طلا و نقره کافی است؟

آهنربا می‌تواند یک سرنخ اولیه بدهد، اما اصالت طلا و نقره را ثابت نمی‌کند. طلای خالص و نقرهٔ خالص مانند آهن به آهنربا جذب نمی‌شوند. بااین‌حال، همین ویژگی در فلزهای دیگری هم وجود دارد؛ بنابراین، جذب نشدن یک انگشتر یا زنجیر، برای اعلام طلا یا نقره بودن آن کافی نیست. برای مثال، مس هم جذب آهنربا نمی‌شود و یک قطعهٔ مسی با روکش نقره ممکن است در این بررسی رفتار مشابهی نشان دهد. در نتیجه، آهنربا نمی‌تواند به‌تنهایی بین نقره و تمام نمونه‌های روکش‌دار تفاوت بگذارد. همین محدودیت دربارهٔ تشخیص طلا از بعضی فلزهای غیرمغناطیسی نیز وجود دارد. آزمایش آهنربا، عیار را هم اندازه نمی‌گیرد. از جذب نشدن یک زیور نمی‌توان نتیجه گرفت که طلای ۱۸ عیار یا نقرهٔ ۹۲۵ است. تعیین مقدار فلز گران‌بها در آلیاژ، به بررسی ترکیب آن نیاز دارد؛ چیزی که با مشاهدهٔ واکنش قطعه به آهنربا مشخص نمی‌شود. در بررسی تخصصی، دستگاه‌هایی مانند XRF برای تحلیل ترکیب فلزی استفاده می‌شوند، اما تفسیر نتیجه اهمیت دارد. پژوهش GIA نشان داده است که روکش طلا روی آلیاژ طلای کم‌عیارتر می‌تواند عدد عیار اندازه‌گیری‌شده را گمراه‌کننده کند. به همین دلیل، بررسی سطح و نشانه‌های روکش نیز باید در کنار نتیجهٔ دستگاه انجام شود. اگر دربارهٔ جنس زیور مطمئن نیستید، پیش از آزمون‌های آسیب‌زا از متخصص عیارسنجی کمک بگیرید. کشیدن قطعه روی سرامیک زبر، حرارت دادن با فندک یا استفاده از مواد شیمیایی خانگی ممکن است سطح، رنگ یا اتصالات را خراب کند و همچنان پاسخ قابل‌اعتمادی ندهد. برای زیورهای یادگاری و قدیمی، حفظ وضعیت قطعه هنگام بررسی اهمیت بیشتری دارد.